Een medewerker van een hospice in Amerika, een huis waar mensen hun laatste weken doorbrengen, kwam jaren later en aan de andere kant van de oceaan op meer.
Mijn eigen moeder, die jarenlang in een hospice werkte, noemde dezelfde dingen bij ons aan de keukentafel.
Leg die drie naast elkaar en er blijven er elf over.
Geen vijf. En juist de overlap is het kijken waard, want die vertelt je welke er niet persoonlijk zijn.
Waarom de lijstjes niet gelijk zijn
Bronnie Ware, een Australische verpleegkundige, schreef in 2009 een blogbericht over wat haar stervende patiënten haar vertelden. Het ging de wereld over, en later maakte ze er een boek van: The Top Five Regrets of the Dying, de vijf grootste spijten van stervenden.
Het is het meest geciteerde relaas dat er is, en terecht.
Maar het is één verpleegkundige, in één land, die schrijft uit haar eigen jaren aan het bed van mensen die niet meer beter werden.
Dat was Grace Bluerock, een Amerikaanse maatschappelijk werker. Zij werkte zes jaar in een hospice en schreef haar eigen lijst op, op een Amerikaanse gezondheidssite.
Die overlapt met die van Ware, en hij is langer.
Mijn moeder werkte jarenlang in een Nederlands hospice en herkende dezelfde dingen zonder ooit een van beide lijsten gelezen te hebben.
Dat is het interessante.
Drie mensen, drie landen, geen contact met elkaar, en steeds dezelfde zinnen.
Komt een spijt in alle drie terug, dan is het geen karaktertrek.
Dan lijkt het eerder op een weeffout in hoe de meesten van ons een leven inrichten.
De elf die steeds terugkomen
Hieronder de elf, in de woorden van stervenden zelf.
Elk als vraag, want dat is de enige vorm waarin spijt van iemand anders nog iets voor jou doet. Je kunt hun einde niet overdoen.
Deze vragen kun je vandaag beantwoorden.
Heb ik hardop laten merken dat ik van ze hield?
De meest voorkomende spijt is geen grootse.
Het is dat genegenheid binnen bleef.
Mensen wisten dat ze van iemand hielden en zeiden het gewoon nooit, of zo zelden dat het niet aankwam.
Bedenk wie het dit jaar nog niet van je gehoord heeft, en zeg het deze week.
Was ik de partner of ouder die ik wilde zijn?
Niet of ze goed waren, maar of ze erbij waren.
Mensen spraken over thuis zijn en niet in de kamer zijn.
De reparatie is kleiner dan het klinkt: één uur per week dat van één persoon is en van niets anders, telefoon in een andere kamer.
Heb ik meer gewerkt dan mijn leven kon dragen?
Deze komt in elk relaas terug.
Bluerock beschrijft een verkoper die drie keer per maand op reis was terwijl zijn dochter opgroeide. Hij zorgde dat het haar aan niets ontbrak, en heeft haar nooit echt leren kennen.
Hij heeft het zichzelf nooit vergeven. Je werk telt, en alles waar je het voor inruilt ook.
Heeft angst om te falen meer beslist dan ik?
Mensen betreurden de risico's die ze niet namen veel sterker dan de risico's die verkeerd uitpakten.
Schrijf op wat je nog zou willen doen en streep deze maand het kleinste af. Waar je licht tegenop ziet, zit meestal de opbrengst.
Wie ben ik zonder reden kwijtgeraakt?
Vriendschappen eindigen zelden.
Ze verwateren omdat niemand het bericht stuurt.
In de laatste weken probeerden mensen oude vrienden terug te vinden en kwamen ze vaak tijd tekort.
Er komt geen betere versie van dat bericht dan het bericht dat je nu stuurt, hoe laat het ook voelt.
Heb ik ooit gezegd wat waar was?
De spijt zit hier in het zwijgen: meningen die nooit klonken, excuses die nooit kwamen, gevoelens bewaard voor een beter moment dat uitbleef.
Eén eerlijke zin, onhandig gezegd, wint van de perfecte die je nooit uitspreekt.
Heb ik mezelf toegestaan gelukkig te zijn?
Veel mensen zagen te laat dat tevredenheid een keuze was die ze bleven uitstellen tot de omstandigheden klopten.
Ze bleven in gewoonten en rollen hangen lang nadat die niet meer pasten, omdat veranderen voelde als iets toegeven.
Heb ik er iets van genoten?
Mensen beschreven een leven dat opging aan de voorbereiding op een leven.
Wachten op de promotie, het huis, het moment dat het rustig zou worden.
Vraag jezelf af waarop jij nu wacht met genieten, en of die voorwaarde ooit echt komt.
Wiens leven leidde ik?
De spijt die Ware als eerste noemt: het leven leiden dat anderen van je verwachtten in plaats van het jouwe.
Het is zelden één groot besluit. Het zijn honderd kleine keren toegeven aan wat anderen ervan zouden vinden.
Heb ik voor mezelf gezorgd?
Geen ijdelheid.
Mensen betreurden het lichaam dat ze verwaarloosden terwijl ze de rest najoegen, en de jaren die dat aan het eind kostte.
De versie die jij vandaag kunt doen is saai en hij werkt: slapen, bewegen, en die afspraak die je blijft uitstellen.
Heb ik iets voor een ander gedaan?
De laatste verrast mensen.
Vrijwel niemand wenst aan het eind dat hij meer voor zichzelf had gehouden.
Ze wensen dat ze meer hadden weggegeven, en ze zijn er concreet over: tijd, aandacht, hulp die ze iets kostte.
Wat mijn moeder eraan toevoegde
Zij noemde het nooit onderzoek.
Ze kwam thuis van een dienst en zei zowat terloops dat mensen aan het eind zelden over hun loopbaan praten. Ze praten over mensen.
Over wie er in de kamer is en wie niet, en over dat ene wat ze nooit gezegd hebben.
Daardoor waren die lijstjes voor mij al geloofwaardig voordat ik er één had gelezen.
Ware en Bluerock hadden dezelfde ervaring met vreemden.
Ik had hem uit de tweede hand, aan een keukentafel, van iemand die geen enkele reden had om het diepzinnig te laten klinken.
Het is ook de reden dat ik dit op een gegeven moment niet meer als leesvoer ben gaan zien.
Een lijst waar je het mee eens bent verandert niets.
Dat weet ik, want ik was het er jaren mee eens en leefde precies hetzelfde door.
Het probleem met het lezen van zo'n lijst
Je hebt net elf zinnen gelezen en er waarschijnlijk drie herkend. Over een week weet je er nog één.
Dat is geen gebrek aan aandacht; dat is wat inzicht doet wanneer er niets van je gevraagd wordt.
Er bestaat een gemeten versie hiervan.
In 2004 verdeelden vier Amerikaanse psychologen studenten in twee groepen. De ene groep kreeg een kort duwtje richting de eigen dood: een paar vragen erover, klaar in een minuut of twee. De andere groep werd langzaam door een uitgewerkt scenario van het eigen sterven geleid, en kreeg daarna vragen over hoe ze hadden geleefd en wie ze hadden geraakt.
Daarna kreeg iedereen een envelop met loten voor een cadeaubon van honderd dollar. Je mocht er zelf uit pakken zoveel je wilde: hoe meer loten, hoe groter je kans, maar hoe minder er overbleef voor de deelnemers na jou.
De groep met het korte duwtje pakte er meer. De groep die lang bij het eigen sterven was gebleven nam er juist minder, en liet meer over voor de rest. Dat verschil was het grootst bij de studenten die vooraf op een vragenlijst hadden aangegeven dat geld, roem en uiterlijk voor hen zwaar wogen.
Zelfde onderwerp. Andere kant op. Het verschil zat in hoe lang ze erbij bleven.
Neem dus één ding mee van deze pagina, en maak het klein en concreet.
Kies hierboven de vraag waar je het ongemakkelijkst van werd en doe de kleinst mogelijke versie van het antwoord voor het weekend.
Stuur het bericht. Pleeg het telefoontje. Zeg de zin.
Vragen die mensen stellen
Wat zijn de vijf grootste spijten van stervenden?
De vijf van Bronnie Ware zijn: het leven leiden dat anderen van je verwachtten, te veel werken, je gevoelens niet uitspreken, het contact met vrienden verliezen, en jezelf niet toestaan gelukkiger te zijn.
Het is de bekendste lijst, uit haar eigen jaren aan het sterfbed in Australië.
Is spijt op het sterfbed eigenlijk onderzocht?
Niet met proefpersonen en vergelijkingsgroepen, zoals in een laboratorium.
Het komt uit eerstehands relazen van verpleegkundigen en hospicemedewerkers, en de kracht zit erin dat onafhankelijke bronnen op hetzelfde uitkomen.
Het zijn geen meetcijfers maar ooggetuigen die los van elkaar hetzelfde zeggen. Zo bekeken houdt het goed stand.
Hebben mensen spijt van wat ze deden of van wat ze nalieten?
Vooral van wat ze nalieten.
In elk relaas overheersen de nalatigheden: het bericht dat niet ging, het risico dat werd vermeden, de zin die nooit werd gezegd.
Wat misging blijft hangen, maar zelden als de diepste spijt.
Hoe gebruik ik dit in plaats van het alleen te lezen?
Kies één van de elf vragen, die waar je het minst zin in had, en doe binnen zeven dagen de kleinste versie van het antwoord.
Inzicht zakt snel weg. Een verstuurd bericht blijft verstuurd.
Bronnen
- Het boek van Bronnie Ware, The Top Five Regrets of the Dying, voortgekomen uit haar blogbericht uit 2009
- De eigen lijst van Grace Bluerock, opgeschreven op de Amerikaanse gezondheidssite mindbodygreen, na haar zes jaar werken in een hospice
- Het onderzoek uit 2004 dat het korte duwtje naast het lange scenario legde, van vier Amerikaanse psychologen onder leiding van Philip Cozzolino, in Personality and Social Psychology Bulletin, een blad waarin psychologen voor elkaar publiceren
- Mijn eigen moeder, die jarenlang in een hospice werkte
Tot slot
Je weet zelf al welke van de elf bij jou binnenkwam.
Waarschijnlijk wist je dat al voordat je hem uitgelezen had, en draag je hem al een tijd met je mee.
Dat is wat zo'n lijst waard is.
Niemand is aan het eind verrast door zijn eigen lijst. Ze hadden alleen geen ruimte meer om er iets aan te doen.
Jij nog wel.