Over de oprichter
Wanneer je zegt: ‘ik wacht nog wel even’,dan wacht je je hele leven.
– Julian
Mijn naam is Julian.
Ik geloof dat het leven pas écht interessant wordt als je even stil durft te staan.
Of dat nu bij jezelf is, of in verbinding met anderen.
Nieuwsgierigheid is mijn kompas. Groei is wat mij beweegt.
Mijn missie: je in één uur terugbrengen naar wat er voor jou echt toe doet.
De droom
Als verkeersvlieger, aanvankelijk bij een groene en later lange tijd bij een blauwe Nederlandse luchtvaartmaatschappij, heb ik 10 jaar lang mensen overal naartoe gebracht. De hele wereld over.
Een ware jongensdroom.
Mijn hele leven heb ik toegewerkt naar het verwezenlijken van mijn droom om verkeersvlieger te worden.
Talloze selecties, examens en sollicitaties heb ik doorlopen en het was keihard werken, maar mijn jongensdroom mocht uitkomen.
De stilstand
Na tien jaar in de cockpit kwam mijn werk als piloot om medische redenen tot stilstand.
Pas in de periode daarna werd zichtbaar wat dit moment werkelijk in beweging zette.
Soms heeft het leven plannen met je die groter zijn dan je eigen koers ooit had kunnen zijn.
Piloot worden vraagt een enorme investering van tijd en kapitaal, en veel toewijding om door een streng selectieproces te komen.
De markt voor verkeersvliegers in Nederland is klein en de kansen zijn beperkt. Toch wist ik die droom waar te maken.
Maar het leven is zo vaak wat je overkomt terwijl je andere plannen maakt.
Niet alles is te plannen.
Soms is het een kwestie van meeveren en meebuigen. Vertrouwen houden. Er komt weer iets moois op je pad.
De documentaire
Op een zwoele zomeravond las ik een interview met filosoof en schrijver Stine Jensen. Een van de vragen was: ‘Welke gebeurtenis heeft de meeste indruk op je gemaakt?’
Haar antwoord raakte me: ze vertelde hoe ze in Zuid-Korea, voor de serie Dus ik ben…, dertig minuten in een doodskist had gelegen. Een intense confrontatie met zichzelf en waar ze voor leeft.
Ik was gefascineerd en keek die avond meteen de betreffende uitzending terug. Wat ik zag, liet me niet meer los.
Als zoiets voor mij als toeschouwer al zoveel impact had, moest het als deelnemer nog veel intenser zijn.
Vroeger had ik al eens gedacht aan een directe confrontatie met mezelf en mijn eindigheid, om het leven meer te waarderen. Maar dat idee leek me toen zo absurd dat ik het liet varen.
Tot ik die documentaire¹ zag.
Het bestond dus echt.
Zomaar een dag op kantoor: zonsopkomst boven Groenland, onderweg naar Schiphol.
Het uitzicht van boven
Piloot zijn gaf me een uniek perspectief op de wereld.
Wat een privilege om zo de wereld te mogen zien, ook van boven!
Tien jaar naar beneden kijken
Ik zag de eindeloze toendra’s van Canada, de gigantische meren van de Verenigde Staten en de uitgestrekte Sahara in Afrika.
Daartegenover lag de surrealistische, immense ijswereld van Groenland, met zijn grillige sneeuwbergen en ongerepte ijsmeren.
Van bovenaf strekte het indrukwekkende gletsjerlandschap van Groenland zich uit tot aan de horizon. Op veilige afstand zag ik onweersbuien die in het donker een spectaculaire lichtshow verzorgden, met bliksemflitsen om de paar seconden. Daartussen zag ik urenlang niets dan niemandsland.
Oceanen, bounty-eilanden, natuurparken en wereldsteden trokken onder het vliegtuig voorbij. Ik heb de mooiste zonsondergangen, zonsopkomsten en planeetopkomsten mogen zien, soms zelfs allemaal in één lange vlucht.
En dan was er de Melkweg in een kraakheldere sterrenhemel, en het wonderlijke noorderlicht: een grootse groene lichtdans tegen de donkere nacht nabij de Noordpool.
Het waren uitzichten die mijn leven kleur gaven en me vervulden met verwondering.
Steeds weer heb ik ervaren dat je, zodra je fysiek afstand neemt van je bekende omgeving, ineens met een frisse en heldere blik naar de zaken in je leven kan kijken.
En ook dat je door uit te zoomen en afstand te nemen juist verbondenheid ervaart.
Het uitzicht vanuit de cockpit², hoog in de lucht, verveelt nooit.
Je kijkt neer op de aarde, en dat plaatst letterlijk je eigen aardse leven in perspectief.
Het relativeert.
Laat staan als je bedenkt dat diezelfde ‘grote’ aarde met een onvoorstelbare vaart door een oneindig uitgestrekt, uitdijend, en voor ons grotendeels totaal onbekend universum heen schiet.
Het maakt je nederig. Het maakt je dankbaar. Je voelt je onderdeel van iets groters en het roept een gevoel van verwondering op.
We volgen het vliegtuig voor ons op weg naar thuisbasis Amsterdam Schiphol, tijdens een zonsopkomst boven de Atlantische Oceaan.
Zuid-Korea
Ik wist meteen dat ik die kistmeditatie zelf wilde meemaken. Mijn laatste vlucht, ditmaal als passagier, in de laatste dagen van mijn pilotenbestaan ging dan ook naar Zuid-Korea.
Het was een ervaring die mijn levenskoers veranderde.
Ik weet dat een zes uur durend seminar, met als climax een intense confrontatie met sterfelijkheid, niet voor iedereen is weggelegd.³
Begrijpelijk.
Daarom heb ik na jaren van experimenteren en perfectioneren (geloof me, zelfs met 6 echte kisten) de ervaring zo toegankelijk mogelijk gemaakt, zodat je het digitaal kunt meemaken.
Mei 2018: alles klaargezet voor het seminar.
Wanneer je wilt en waar je ook bent.
Gewoon van achter je pc of tablet.
Maar wel met dezelfde impact.
Hier komt mijn passie voor persoonlijke groei samen met mijn rol als jouw tijdelijke copiloot.
Vanaf hier gaat het om jou
Jij bent de gezagvoerder.
Ik vlieg een stukje met je mee en zorg voor het vliegtuig.
Misschien wel voor een levenskoerswijziging. Die je zelf bepaalt.
Als piloot nam ik honderdduizenden mensen mee op reis.
Nu wil ik jou opnieuw meenemen op een bijzondere reis: een reis door jouw eigen leven.
Uitzoomen, alsof je vanaf 41.000 voet door een vliegtuigraampje naar jouw leven kijkt, en ineens duidelijk ziet wat er écht toe doet.
En ik begeleid je er stap voor stap doorheen.
Net zoals ik met jou als passagier via de intercom vanuit de cockpit communiceerde.
Maar… mijn pilotenpetten heb ik inmiddels aan de wilgen gehangen:
Dankbaar voor alle bijzondere jaren en inspiratie.
Dus nu hoor je me alleen nog door je oordopjes of headset.
Laten we samen ontdekken of je leeft voor wat echt belangrijk voor je is.
“Hoe?”
Ik heb een bijzondere ervaring voor je. Bijzonder, maar ook bijzonder doeltreffend.
Jij hoeft er niet helemaal voor naar Zuid-Korea.
Geen zes uur durend seminar in het Koreaans, met op het eind een echte doodskist.
Je kunt het gewoon comfortabel thuis beleven, met de luxe van een begeleide reis.
Confronteer je aardse schaduw.
Achter die schaduw wacht ietsvan onschatbare waarde.
En als je concludeert dat het in je leven zo prima is, dan is dat prachtig.
Maar misschien wil je wel iets veranderen.
Nu het nog kan.
Durf je echt te kijken naar hoe je leeft?
Wat voor jou telt?
Misschien gaf deze pagina je een glimp van wie er achter deze ervaring zit.
De rest mag je zelf ontdekken.
– Julian
Wil je weten wat jouw laatste uur zou kunnen betekenen?
Geef jezelf helderheid en richting.
Omdat het begint zodra je durft te kijken.
Noten
Benieuwd naar de documentaire? Bekijk ’m hier.
Meer van mijn vliegfoto’s vanuit de cockpit zien? Kijk hier.
Als je wél een meditatie in een echte kist wilt beleven, hoor ik het graag van je. Want dan ben je vrij uniek;)